| | | |
Jestem czowiekiem zabawnym,mającym poczucie humoru i mającym dużo przyjaciół..A co najważniejsze kochającym zwierzęta .. Miałam dwa takie przpadki w których zakochałam i przywiązałam sie do zwierząt ale wiedziałam że nie mogę im pomóc.Były to dwa psy które porzuciła właścicielka i dwa koty które wyrzucono na śmietnik.Z psami było tak że były ''nasze'' ok.6/7 miesięcy.Była to matka Figa i córka Sunia to byly zwykłe sliczne kundelki.Średni wiek.Były to nasze psy podwórkowe dokładnie to moje i mojej przyjaciółki Marty.Było mi ich szkoda,ja i moje przyjaciółki dokarmiałyśmy je i szukałyśmy dla nich nowych i pożądnych właścicieli.Ale nie było chętnych.Wkońcu tak przywiązały się do nas że Sunia stawała sie srasznie zadziorna,zaczynała gryść po łydkach.Nie wiedziałyśmy co robić.Mama naszego kolegi który został pogryziony przez nią zadzwoniła na straż miejską.Oni nas szukali aż wkącu znaleźli.Sunia wtedy mimała rozciętą łapę.Miała 4 szwy wewnętrzne i 3 zewnętrzne.Zabrali je 6 kwietnia 2008 roku.A ja z Martą musiałyśmy włożyć je do klatek w radiowozie.Płakałyśmy strasznie.Nie życzę nikomu takiego rozstania A o kotach to krótka historia.Jakiś facet jechał na rowerze wyrzucając 2 kocięta w worku.Nasza koleżanka Sandra przyniosła je do nas.Poszłyśmy do weterynarza okazało się że mają ok.3 tygodni i mają płchy.Szukaliśmy dlanich właścicieli.Ale nie długo ponieważ nikt ich nie chciał więc wsadzilismy je do piwnicy gdzie są inne koty.Poszłyśmy do domu,chwile potem patrzałam przez balkon i pani która zajmuje się kotami wzięła w pudełko i szła z nimi w stronę domu.Sama miałam dużo zwierząt moim pierwszym zwierzakiem był kot który żył 16 lat potem był chomik,szczur,następny szczur,myszoskoczek,patyczak i znowu szczur .. Tyle o mnie ..
| | | | |
|
| | | |
2008-05-22 10:26
 Labrador jest to rasa, ktra pojawiła się nie na Labradorze, ale na wybrzeżu Nowej Funlandii, gdzie psy te trenowano do przenoszenia rybackich sieci po ściętej lekko lodem wodzie. W XIX w. nowofunlandzcy rybacy przybywali na zachodnie wybrzeże, by handlować rybami i tam niektórzy z nich sprzedawali swe psy. Przedstawiciele rasy szybko odnieśli sukces jako psy myśliwskie. W 1903 r. rasa uznana została przez Angielski Związek Kynologiczny. Pierwszym , który nazwał te psy labradorami był w 1887 r. lord Malmesbury. Lord Malmesbury i książę Buccleuch zainicjowali pierwszy program hodowlany tej rasy, a pułkownik Peter Hawker i lord Knutsford określili jej standard Labrador i nowofunland pochodzą od psów przywiezionych do Kanady przez angielskich rybaków ,Portugalczyków i Basków. Wszystkie współczesne retrievery wywodzą się od psów z Nowej Funlandii. Są to Chesapeake bay retriever ,curly coated i flat coated retriever oraz flat coated retriever. Od tego ostatniego pochodzi golden retriever.
Labradory są wesołymi, łagodnymi psami. Wspaniały charakter i posłuszeństwo sprawiają, że labrador stał się psem bardzo popularnym. Jego zdolności do aportowania upolowanej zwierzyny wykorzystują myśliwi. Czuły węch sprawia, że jest świetny przy wykrywaniu narkotyków i ładunków wybuchowych oraz w służbach ratowniczych. Posiada bardzo łagodny i zrównoważony charakter i dlatego jest również świetnym przewodnikiem dla niewidomych. Pogodna natura i wielkie przywiązanie do właściciela sprawiają, że można go polecić jako towarzysza dla dzieci i dorosłych. Będzie wspaniałym kompanem do zabaw i spacerów. Nie liczmy jednak na to, że nas obroni gdy zajdzie potrzeba. Wszystkich bez wyjątku powita radosnym merdaniem ogona i podskokami. W jego towarzystwie spędzimy dużo czasu na spacerach , bo wymaga sporej ilości ruchu niezależnie od pogody.
Labradory należą do psów dużych. Zasadnicze różnice występują pomiędzy wzorcem amerykańskim ,a angielskim . Amerykańskie labradory są większe i lżejsze. Z czasem może to doprowadzi do powstania nowej, amerykańskiej odmiany lub nawet rasy .Według wzorca angielskiego wysokość w kłębie wynosi od 54cm do 57 cm. Psy mają oczywiście mocniejszą budowę ciała i są wyższe. Ciężar ciała suki mieści się w granicach 25-32 kg ,a psa 27-36kg.Posiadają masywną budowę ciała. Skłonności do tycia powodują, że wymagają codziennej porcji ruchu. Sierść labradora jest krótka z gęstym podszerstkiem, odziedziczonym po kanadyjskich przodkach. Posiadają niejako genetyczny "pociąg" do wody. Wykąpią się w każdej ,niezależnie od pogody i pory roku. Gęsty i wodoodporny podszerstek chroni je przed utratą ciepła.
Napisz komentarz
0 komentarzy
2008-05-22 10:19
Pitbull powstał jako eksperyment w hodowli, którego celem było wykreowanie walczącego psa - pełnego szybkości, siły, wytrzymałości, odporności na ból oraz dużej siły szczęk. Walczące psy typu bull i terier istnieją od ponad stu pięćdziesięciu lat. Jednakże wiele osób wie, że pitbull jest generalnie bardzo przyjaźnie nastawiony do człowieka. Uwielbi dzieci i zabawę z nimi. Jest psem bardzo aktywnym zawsze umiejącym znaleźć sobie jakieś zajęcie. W szczególności przyjemność sprawiają mu czynności zadawalające jego właściwości. Współcześnie, właściwie chowany pit jest tak wylewnie szczęśliwy ze spotkania ze swoim panem, jego przyjaciółmi czy też przyjaźnie nastawionymi obcymi, że czasami właściciele martwią się , iż ich pies jest zbyt ufny, słodki i pozytywnie nastawiony do ludzi, aby być dobrym obrońcą domu i rodziny.
Nie ma się czego obawiać. Wiele źródeł jednoznacznie stwierdza, że pitbull jest chyba jedyna rasą psa na świecie, która potrafi odróżnić obcego z dobrymi intencjami od tego ze złymi. W praktyce oznacza to, że ten sam słodki i figlarny pit, który tak przyjaźnie wita naszych znajomych stanie w naszej obronie. Ten pies nie potrzebuje specjalnego szkolenia, aby stać się skutecznym, naturalnym stróżem i obrońcą. Jego instynkt obrony najczęściej się ujawnia, gdy pies ma około dziesięciu miesięcy. Pies o właściwym nie wypaczonym temperamencie nie zaatakuje człowieka bez ważnego powodu, ale będzie czujny na odgłos dzwonka u drzwi lub też kogoś obcego zbliżającego się do domu. Młody pit nie potrzebuje jakiejś specjalnej zachęty, aby strzec swoich właścicieli i ich dobytku. Najlepiej się sprawdza, jeśli ocenę sytuacji pozostawia się jemu własnemu uznaniu. Ze swojej walecznej przeszłości pit wyniósł unikatową cechę charakteru. Jest nią zdolność bycia selektywnie agresywnym albo czółym w zależności od sytuacji i osoby oraz nie kierowania swojej agresji na człowieka.
Napisz komentarz
0 komentarzy
2008-05-22 10:12
 Bulteriery
Psy o mocnej budowie, muskularne, proporcjonalne. Charakterystyczny profil głowy nie pozwala pomylić bulteriera z innymi terierami typu Bull.U psów tej rasy występuje szeroka skala umaszczenia: biała, pręgowana, tricolor, czerwona, płowa. Niepożądana maść niebieska i czekoladowa. U bulterierów o umaszczeniu kolorowym przewaga białego koloru może być przyczyną dyskwalifikacji na ringu wystawowym. Nakrapiana lub przesiana biała sierść jest uznawana za wadę, lecz znaczenia na głowie są dopuszczalne. Bulterier nazywany jest gladiatorem psiego rodu. Rzeczywiście, sposób w jaki się porusza, w jaki reaguje, świadczy o jego niesamowitej sile i możliwościach fizycznych. Jest to pies niewielkich rozmiarów, ale bardzo masywny i silny. Jego jajowata głowa zachwyca niejednego. Oczywiście zawsze znajdą się "specjaliści" i "esteci", którzy będą podważali jego urok. Nie należy się tym przejmować - niebanalną urodę bulteriera doceni jedynie koneser!
Oprócz oryginalnego wyglądu, bulteriery mają również oryginalne charaktery i sposób bycia. Nie jest to pies ślepo posłuszny. Należy to napisać, aby przestrzec tych, którzy marzą o bulterierze karnym w stu procentach. Bul to indywiduum. Oczywiście da się go szkolić i jest chętny do nauki, ale trzeba znaleźć do niego klucz. Gdy już trafisz do bulteriera, cierpliwością i konsekwencją zjednasz go sobie- będzie Twoim najlepszym kumplem. Uśmiechnięta morda bulka zrekompensuje Ci trudy wychowania. Bulik jest również z reguły bardzo żywiołowym psem, absorbującym i wymaga sporego zainteresowania i poświęcenia mu czasu. Jest tez pieszczochem lubiącym wylegiwać się pod kołdrą, przybierając najdziwniejsze cyrkowe pozycje. Jest zawsze wesoły i pogodny, potrafi błaznować i stroić miny. Kocha kontakt z człowiekiem i nie może bez niego żyć. Oprócz tych wszystkich zalet, warto wspomnieć również o jego potencjale. Bulterier na pewno ma większe możliwości fizyczne niż przeciętne psy, które spotykamy codziennie na ulicach. Dodatkowo jest krnąbrny i uparty więc trudniej go ułożyć - łatwiej popełnić błędy lub coś zaniedbać. Takie zaniedbania w wychowaniu mogą być przyczyną skierowania jego potencjału (możliwości fizycznych - siły ciała i szczęk, zwinności i sprytu) przeciwko człowiekowi. Wniosek z tego taki - bulterier nie dla każdego. Jest to pies niezwykle uroczy i przyjacielsko nastawiony do człowieka, ale niekonsekwentne, lub co gorsza- brak wychowania - może zrobić z niego psa niebezpiecznego. Dlatego też hodowcy starają się wybierać na właścicieli szczeniąt ludzi odpowiedzialnych, refleksyjnych, takich, którzy chcą się uczyć i nie zamykają się na rady doświadczonych z rasą.
Napisz komentarz
1 komentarzy
2008-05-21 20:02
 Wychowanie Amstaffa
Psy typu bull to zwierzęta bardzo uczuciowe, o specyficznym charakterze. Wielka w przeszłości waleczność, jaką odznaczały się w stosunku do psów, szła niejako w parze z podporządkowaniem człowiekowi. Należy zatem bardziej niż w przypadku innych ras psów, nawet dużych i silnych, dbać o ich spokojny pod względem emocjonalnym rozwój w szczenięctwie. Awantury z innymi psami pogryzienie naszego szczenięcia przez obcego psa, mogła w konsekwencji utrudnić wychowanie go na pogodnego i łagodnego towarzysza spacerów i zabaw. Nasz szczeniak zdominowany przez starszego pobratymca, może stać się zaczepny, mściwy, wręcz rozpoznając i atakując bez powodu psy podobne do sprawcy przykrych doznań z przeszłości. Chcąc mieć w naszym Amstaffie obrońce, stróża domu i przyjaciela rodziny, trzeba od początku zdecydować się na pewien styl posiadania psa tego typu. Od początku, to znaczy praktycznie od momentu wprowadzenia do domu szczenięcia. Postępujemy z pupilem dokładnie tak, jak z każdym szczeniakiem, wszak wychowujemy go do życia z nami, według naszego upodobania i gustu. My decydujemy, czy wolno będzie psiakowi w przyszłości spać na kanapie, czy udostępnimy mu jakiś fotel. Jeśli nie, to od początku nie pozwalajmy skakać na meble. Wyrywkowe pozwalanie lub spędzanie psa z foteli to w jego odczuciu nie uzasadnione karanie. Zniechęca to naszego Amstaffa do wykonywania poleceń i mogą powstać w domu nieporozumienia. Również wychowując psa z rozmysłem zapobiegamy złym nawykom, które jeśli nie powstaną w młodości, mógł nigdy nie dać znać o sobie. Amstaffy są podatne na szkolenie i szybko reagują na polecenia i komendy. Najcenniejszy pies obronny to taki, który większosć reakcji ma wrodzonych, który nie będzie obojętny w chwili zagrożenia i kłopotliwy w sytuacjach normalnych.Niedopuszczalne są eksperymenty ze szczuciem psów na siebie, na inne zwierzęta lub na ludzi.W tym celu należy porozumieć się z przygotowanym merytorycznie i doświadczonym szkoleniowcem, który nie spowoduje u psa zwrotu w nastawieniu do świata a jedynie upewni go w poczuciu własnych możliwości obronnych, bez agresji do każdego dnia poszukującej ujścia.Szkolić na obrońcę, można tylko starsze Amstaffy, odważne, ale łagodne, pogodne, z dobrym stosunkiem do ludzi, psy o doskonałym kontakcie z właścicielem, chętnie wykonujące polecenia. Powinny być z natury karne, posłuszne, o ustabilizowanej sytuacji rodzinnej. Przy wychowaniu i układaniu Amstaffa trzeba postępować konsekwentnie, starając się stosować wyłącznie nagrody.Uwiązywanie Amstaffa czy trzymanie go na podwórzu jest niedopuszczalne.
Napisz komentarz
0 komentarzy
2008-05-21 19:53
 Rottweilery - podstawowe wiadomości o rasie
 O rottweilerach w bardzo dużym skrócie
Umaszczenie : Czarne podpalane (mahoniowe, symetrycznie rozłożone znaczenia na kufie, nad oczami, na klatce piersiowej, łapach i pod ogonem)
Sierść : Krótka, gładka, ale z podszerstkiem
Charakter :Szlachetny, pełen godności, zrównoważony. Bardzo skuteczny jako pies pracujący, działający z dużą motywacją i zdecydowaniem.
Środowisko życia : Rottweiler powinien być przede wszystkim psem domowym. Zdecydowanie nie jest to pies, którego można zamknąć w kojcu i zostawić samego sobie.
Stosunek do dzieci : Bardzo dobry, łagodny, opiekuńczy pod warunkiem, że jest z nimi wychowywany od początku, a dzieci są nauczone do niego szacunku.
Stosunek do innych psów : Może być agresywny w stosunku do innych dominujących psów, głównie tej samej płci. Generalnie jednak zależy to od danego psa.
Postawa wobec obcych osób : Powinien być otwarty i spokojny. W tym celu zwróć maksymalną uwagę na socjalizację swojego psa od szczenięcia. Rottweiler przyjmuje postawę obronną, jeśli osoba obca zachowuje się nerwowo lub wykazuje strach. Upewnij się, że Twój rottweiler rozumie, kto należy do Twoich przyjaciół.
Napisz komentarz
1 komentarzy
<< [1]
[2]
[3]
| | | | |
|
;)
;)
;)
;)
;)